Liggen in de regen, lopen door de heg

mariekeUncategorized0 Reacties

filmstill Leaning into the wind

Het regent. Het uitgelezen moment voor een kunstwerk van Andy Goldsworthy. Als het begint te regenen, gaat deze kunstenaar languit op de grond liggen om zich nat te laten regenen. Wanneer hij na een tijdje weer opstaat, blijft zijn droge silhouet zichtbaar op de natte grond. Even maar, tot het weer weggeregend is. In de film Leaning into the wind van Thomas Riedelsheimer zien we Goldsworthy dit soort vergankelijke beelden maken: op de aarde, in het gras, op de stoeptegels.

Andy Goldsworthy maakt meer van die vluchtige beelden. Hij gooit een handvol stof in een zonnestraal. Blaast een mondvol bloemblaadjes de lucht in. Spoelt modder of bladeren van zijn hand onder een waterval. Vergankelijk en tijdelijk werk – en aan de andere kant maakt hij beelden die juist voor de eeuwigheid gemaakt lijken, monumentaal werk van hout of steen. Manshoge gaten, uitgehouwen in steen – zijn het graven of schuilplaatsen?

Leaning into the wind is een prachtige, meditatieve film, met adembenemende beelden van landschappen in verschillende delen van de wereld. Het natte en winderige Schotland. De rotsige droogte van Spanje. De zon door de bladeren in Braziliƫ. En de kunstenaar aan het werk in dat landschap. Het bijzondere camerawerk en de prachtige muziek (van Fred Frith) ondersteunen de zeggingskracht van de kunstwerken.

We zien Andy Goldsworthy moeizaam klauteren door een rij kale bomen. We zien hem kruipen door een heg.

“You can walk on the path, or you can walk through the hedge. Two different ways of looking at the world. And I think that’s the beauty of art, that it just makes you step aside, off the normal way of walking or looking.”

Kunst als manier om anders te kijken, dat is wat hij erover vertelt. En het nog niet zo makkelijk is, “lopen door de heg” – hij hield er een gekneusde rib aan over. En dat zijn dochter hem stond aan te moedigen: volhouden pa, het ziet er prachtig uit. Dat soort beminnelijk commentaar maakt de film licht.

Voor de zomervakantie schreef Arnout een blog over kunst en moeder natuur. Daarin plaatste hij kunst en natuur tegenover elkaar – kunst als absolute tegengestelde van natuur. Er was iets met dat blog, het leek mij een valse tegenstelling. Het klopte niet met hoe ik de natuur ervaar en hoe ik kunst ervaar. Maar ik kon er de vinger niet op leggen. Na het zien van Leaning into the wind viel het kwartje: de mens staat niet tegenover de natuur, de mens maakt er deel van uit. Kunst is geen middel om de natuur te onderwerpen, maar om haar te beleven.

Het werk van Goldsworthy maakt voelbaar hoe de mens onderdeel is van de natuur en van het landschap. Letterlijk. Zoals wanneer je wandelt door de heg.

Leaning into the Wind, regie Thomas Riedelsheimer
is te zien in filmhuizen en online via Picl.
www.leaningintothewind.com

Deel dit bericht

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *