Het laatste woord over de Biënnale van Venetië 2017

mariekeUncategorized0 Reacties

mohou-modisakeng-passage

Kunst ontregelt. Dat is wat we elkaar vertellen. Het moet alleen niet al te erg ontregelen, zodat je een halve seconde gaat twijfelen aan je eigen wereldbeeld. Want dan kun je geen recensie meer schrijven. En ook geen blog. Je moet natuurlijk wel alles wat je niet direct snapt onder tafel durven vegen als “mislukt“.

Dit zou een stukje moeten worden over de 57ste Biënnale van Venetië, die ik afgelopen weekend bezocht. Maar ik ben even te veel ontregeld om iets zinnigs te schrijven. Of dat komt door de reis met hindernissen (een afgelaste terugvlucht wegens storing op Schiphol) of door de kunst zelf, dat blijft raden.

In plaats van een tekst over dan ook plaatjes van de Biënnale. Niet: “Het Beste Van.”(Volgens welke maatstaf?) Niet: “Topkunst.” (De top waarvan?). Met 88 landenpaviljoens, een hoofdtentoonstelling met 120 kunstenaars verdeeld over 9 paviljoens, en nog een stuk of wat nevententoonstellingen in de rest van de stad (waaronder die van Damien Hirst die in zijn eentje al twee musea in beslag neemt), is het samenstellen van een top 5 een nogal belachelijke onderneming. Niemand ziet dezelfde Biënnale, niemand ziet de hele Biënnale. Niemand heeft het hele, het uiteindelijke verhaal. Als we iets konden opsteken van Cinema Olanda in het Nederlandse paviljoen, dan is het dat wel.

Tehching Hhsieh, Time Clock Piece (1980-1981)

Tehching Hhsieh, Time Clock Piece (1980-1981)

Tehching Hhsieh, Time Clock Piece (1980-1981), timelapse film boven de prikklok

Voor de Taiwanese kunstenaar Tehching Hsieh lopen kunst en leven door elkaar. In de jaren ’70 en ’80 van de vorige eeuw deed hij een aantal indrukwekkende performances die een jaar lang duurden. Hierboven foto’s van zijn Time Clock Piece (1980-1981), waarin hij een jaar lang elk uur een foto van zichzelf maakte, naast een prikklok. Elke strook foto’s is een dag. Enkele stroken zijn ietsje korter, dan mist er middenin de nacht een foto. Op de kaart van de prikklok staat dan de aantekening ‘sleeping’. Op de eerste foto’s is zijn haar afgeschoren, op de laatste is het lang. Een Duitse kunstenaar met wie ik op het vliegveld aan de praat raakte, meende op de allerlaatste foto een zweem van een glimlach te zien.


Hale Tenger, Balloons at the see (2011). Eén video op een groot scherm, en erachter zes kleintjes, waar je tussendoor kunt lopen. Met muziek van Serdar Ateşer. Als er af en toe een ballon knapt, hoor je een zacht ‘ping’. Betoverend. De kunstenares is geboren in Izmir en woont en werkt in Istanboel.

carlos-amorales-life-in-the-folds

carlos-amorales-life-in-the-folds2

Carlos Amorales toont Life in the folds in het Mexicaanse paviljoen. Life in the folds is een installatie. Op tafels liggen onregelmatig gevormde fluitjes van keramiek, die samen een soort onleesbaar alfabet vormen. Op de video aan de wand zie je dezelfde figuurtjes in een poppenspel. De video vertelt het verhaal van een migrantenfamilie, met wie het niet goed afloopt. Het geluid is dat van de fluitjes, de ondertiteling in de vreemde, onleesbare typografie. De bovenste foto’s zijn twee stills uit de film, de onderste een overzicht van de fluitjes of de letters.

Hierboven een fragment uit The Aalto Natives van Nathaniel Mellors and Erkka Nissinen, een humoristische video-installatie in het Finse paviljoen. Ik vond dit een beetje lang duren en was zelf meer onder de indruk van de solo-tentoonstelling van Erkka Nissinen twee jaar geleden in de Hallen. Maar het Het Cobra Museum haalt deze installatie deze winter naar Nederland en dan moet je hem zeker gaan zien. Amstelveen is dichterbij dan Venetië en je loopt niet het risico op een vertraagde vlucht.

Op de laatste foto’s hieronder een kunstwerk van de Braziliaanse kunstenaar Ernesto Neto. Er hoort een verhaal bij over de spirituele ceremonies van de Huni Kuin indianen, die onze verziekte maatschappij moeten helen. Maar het was vooral een fijne plaats om even te zitten en geen mening te hebben.

De foto helemaal bovenaan is een still uit Passage van Mohau Modisakeng, in het Zuid-Afrikaanse paviljoen. Op drie wanden zie je video’s van zwarte, goedgeklede mensen in een wit bootje, dat langzaam vol water loopt. Een installatie over niet gezien worden en over niet-gehoorde verhalen.

Voor mij was dat waar de hele Biënnale over ging.

ernesto-neto

ernesto-neto2

 

Deel dit bericht

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *