De mythe van Sinterklaas

arnoutUncategorized0 Reacties

Nikolaus von Myra

Gaat dit nu ook al over Zwarte Piet? Nee hoor, geen zorgen. Er is met Sinterklaas namelijk nog wel meer aan de hand.

Het hele verhaal is een volstrekt idioot samenraapsel van historische feitjes, niet bij elkaar passende beelden, oude mythologie en meer van dat fraais. Ik noem er een paar.

De heilige Nicolaas heeft niets met Spanje te maken. Helemaal niets. Zijn personeel gaat gekleed in de mode van enkele eeuwen geleden, maar hij reist per stoomboot. Een vervoermiddel dat tegenwoordig niet meer gebruikt wordt, maar dat in de tijd van Zwarte Piet nog niet bestond. En dan dat gekke paard van de Sint. Welke bisschop reist per stoomboot en neemt dan een (wit!) paard mee voor vervoer te land?

Sinterklaas kleedt zich standaard in een superplie, een rode stola, een rode gebedsmantel en een mijter, vaak met paarse handschoenen. De soutane die je onder een superplie zou verwachten ontbreekt. Dat rood past bij een kardinaal, niet bij een bisschop. De kleding van Sinterklaas is liturgische kleding – hoewel onjuist – en zeker nooit te dragen buiten kerkelijke vieringen. Bij welke gelegenheid in heden of verleden zou je een bisschop dus kunnen zien rondlopen in die kleren? Nooit. Echt helemaal nooit.

Dan de feestdag zelf. In Nederland vieren we de verjaardag van Sinterklaas op 5 december. Maar het echte feest van de heilige Nicolaas is zijn sterfdag op 6 december. Kennelijk vieren we de vigilie, of vooravond, van wat in katholieke kring wel wordt gezien als de geboortedag in de hemel, de sterfdag dus.

Vroeger kwam Sinterklaas aan in Amsterdam, wat logisch is, aangezien hij de beschermheilige is van die stad. Maar dat verband hebben we al jaren losgelaten. Hij komt met zijn zeeschip tegenwoordig in de kleinste binnenhaventjes aanmeren.

Maar wat ik persoonlijk het vreemdste vind aan Sinterklaas: we leven dagen, tegenwoordig zelfs weken, toe naar het grote moment van zijn aankomst in Nederland. Dan krijgen we cadeaus, niemand weet waarom, en dan * poef *, weg Sinterklaasje, niemand heeft meer interesse. Geen uittocht, geen zwaaien, geen afscheid, geen tot volgend jaar. Nee hoor, de cadeaus zijn gebracht en Sinterklaas is van de ene op de andere seconde vergeten.

Het grappige is, binnen al die absurditeiten, al die totale onzin, zijn we als vrijwel complete natie in staat en bereid een consistent verhaal te vertellen en zelfs mee te spelen met een vuur alsof we het zelf geloven. “Voor de kinderen,” zeggen we een beetje besmuikt, maar dat is dan weer het mooie van de pieten-discussie: we weten wel beter.

Van een samenraapsel aan flauwekul, van verhalen en beelden, hebben we een volksidentiteit gesmeed waar de familie van Oranje jaloers op kan zijn en waar onze driekleur flets bij afsteekt. Beeld en verhaal, het raakt de diepste emoties van onze samenleving.

Beeld en verhaal. Daar zou je als onderneming nou ook wat mee moeten doen, nietwaar?

 

Beeld: Sint Nicholas van Myra brengt vermoorde en gepekelde studenten tot leven (uitsnede). Scène op altaar in Mariakerk in Mühlhausen-Thüringen. Foto: cc Friedrichsen

Deel dit bericht

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *